Niet rekenen op EU - Annemarie van Gaal
Als corona één ding duidelijk heeft gemaakt, dan is het wel dat we niet op de EU hoeven te rekenen in tijden van crisis.
Terwijl de economieën van de EU-landen in brand staan en in sommige sectoren het bloed door de straten gutst, vindt zij het belangrijk om het mes er nog wat dieper in te zetten. Zo vond eurocommissaris Margrethe Vestager het nodig om te melden dat alle reisorganisaties en vliegmaatschappijen verplicht zijn geld terug te geven in plaats van vouchers. Beseft ze wel dat de miljarden euro’s die dit kost, er simpelweg niet zijn? Natuurlijk weten reisorganisaties dat klanten recht hebben op teruggave van geld en geven ze dat ook als de klant het wil. Maar als we met zijn allen zoveel mogelijk genoegen nemen met vouchers, houden we de reisbranche overeind.
Baan kwijt
EU-commissaris Vestager heeft geen idee wat het betekent om een bedrijf te leiden in een van de zwaarst getroffen branches. Vele duizenden werknemers in de reisbranche hebben hun baan verloren en er wordt met man en macht geknokt om reisorganisaties overeind te houden om de baan van de overige werknemers te redden. En wat doet de EU? Ze helpt niet, dat niet, maar ze is nooit te beroerd om je het laatste duwtje richting de afgrond te geven.
Om te weten wat voor vlees we in de Brusselse kuip hebben, heb ik alle cv’s van de 27 EU-commissarissen er eens bij gepakt. En wat blijkt? Alle 27 EU-commissarissen hebben glansrijke carrières opgebouwd als ambtenaar. Een enkeling heeft een paar jaar ervaring als medewerker op een ambassade of als rechter, maar vrijwel zonder uitzondering zijn het mensen die hun hele leven al bezig zijn om de politieke ladder te bestijgen.
Ervaring
Slechts twee van de 27 hebben ervaring in het bedrijfsleven, maar één zou ik eigenlijk moeten wegstrepen, want die heeft alleen een paar jaar ervaring als consultant in het adviseren van bedrijven over EU-subsidies.
Dus blijft over welgeteld één EU-commissaris met bedrijfsleven ervaring. Eén van de 27. Met hun riante inkomen van € 300.000 en hun zorgeloze bestaan, kunnen ze zich niet voorstellen dat er buiten de Brusselse paleizen mensen zijn die op dit moment keihard knokken voor hun bedrijf en die er aan de stress onderdoor gaan. Diep triest.
Eigenlijk is het ook logisch dat er geen bedrijfsleven ervaring zit. Ik zou gek worden als ik voor de EU zou moeten werken: eindeloze debatten in het parlement, wat geen echte debatten zijn maar een oneindige trits aan spreektijden, en tussendoor je weg vinden in de bureaucratische smurrie. Nee, ik zou er niet blij van worden.
Waar ik wél blij van word in deze corona tijden, is als ik Steven van der Heijden van Corendon op televisie zie. Altijd creatief en overal een oplossing voor om te zorgen dat we deze zomer tóch op vakantie kunnen. Maar altijd volgt ook kritiek. Als de reisorganisatie sneltesten wil inzetten om coronavrij naar een zonnig land te kunnen reizen, dan is er wel een viroloog die voor de televisiecamera klaagt waarom Corendon wél aan sneltesten kan komen, terwijl het ziekenhuis ze niet heeft. Tja, onder normale omstandigheden zou ik zeggen: „Laat de baas van de inkoopafdeling van het ziekenhuis even meelopen bij Corendon”, maar in deze coronatijden mag je daar geen grapje over maken.
Tegen zere been
Als Corendon testen aanbiedt waarmee je kunt zien of je antistoffen hebt, dan is dat weer tegen het zere been van minister De Jonge vanwege de onduidelijkheid. Mag onduidelijkheid alleen door De Jonge zelf veroorzaakt worden? En als hoogtepunt van de week was er ook nog het duwtje van eurocommissaris Vestager.
Veel reisorganisaties proberen op alle mogelijke manieren inkomsten te genereren om overeind te blijven en grijpen ieder idee aan om zoveel mogelijk Nederlanders deze zomer tóch van een vakantie te laten genieten en hun voucher te laten gebruiken. Daar moet je niet tegen schoppen, dat moet je omarmen.
Nee, op de EU hoeven te rekenen in tijden van crisis.
Bron: Telegraaf 18 mei 2020
Annemarie van Gaal.
Met een groots gebaar stelt ze nu weliswaar een crisispakket van meer dan 500 miljard euro beschikbaar, maar dat is geld dat we ook weer zelf zullen moeten ophoesten. Nee, de EU liet bij de uitbraak van het virus een unieke kans liggen om zichzelf op de kaart te zetten. Ze had bijvoorbeeld de aanschaf en verdeling van mondkapjes en beschermende kleding kunnen coördineren of een rol kunnen spelen bij de inkoop van testen. Daarmee had de EU in een keer haar nut kunnen aantonen. Eigenlijk had ze ook al veel eerder ervoor moeten zorgen dat de EU-landen niet meer afhankelijk zijn van China voor de productie van medicijnen. Maar nee, zorg is niet haar zorg. Ieder land zoekt het maar zelf uit, de tienduizenden EU-ambtenaren in Brussel hebben wel wat anders te doen. Zoals wat, vraagt u zich af? Nou, vergaderen en verhuizen bijvoorbeeld.Terwijl de economieën van de EU-landen in brand staan en in sommige sectoren het bloed door de straten gutst, vindt zij het belangrijk om het mes er nog wat dieper in te zetten. Zo vond eurocommissaris Margrethe Vestager het nodig om te melden dat alle reisorganisaties en vliegmaatschappijen verplicht zijn geld terug te geven in plaats van vouchers. Beseft ze wel dat de miljarden euro’s die dit kost, er simpelweg niet zijn? Natuurlijk weten reisorganisaties dat klanten recht hebben op teruggave van geld en geven ze dat ook als de klant het wil. Maar als we met zijn allen zoveel mogelijk genoegen nemen met vouchers, houden we de reisbranche overeind.
Baan kwijt
EU-commissaris Vestager heeft geen idee wat het betekent om een bedrijf te leiden in een van de zwaarst getroffen branches. Vele duizenden werknemers in de reisbranche hebben hun baan verloren en er wordt met man en macht geknokt om reisorganisaties overeind te houden om de baan van de overige werknemers te redden. En wat doet de EU? Ze helpt niet, dat niet, maar ze is nooit te beroerd om je het laatste duwtje richting de afgrond te geven.
Om te weten wat voor vlees we in de Brusselse kuip hebben, heb ik alle cv’s van de 27 EU-commissarissen er eens bij gepakt. En wat blijkt? Alle 27 EU-commissarissen hebben glansrijke carrières opgebouwd als ambtenaar. Een enkeling heeft een paar jaar ervaring als medewerker op een ambassade of als rechter, maar vrijwel zonder uitzondering zijn het mensen die hun hele leven al bezig zijn om de politieke ladder te bestijgen.
Ervaring
Slechts twee van de 27 hebben ervaring in het bedrijfsleven, maar één zou ik eigenlijk moeten wegstrepen, want die heeft alleen een paar jaar ervaring als consultant in het adviseren van bedrijven over EU-subsidies.
Dus blijft over welgeteld één EU-commissaris met bedrijfsleven ervaring. Eén van de 27. Met hun riante inkomen van € 300.000 en hun zorgeloze bestaan, kunnen ze zich niet voorstellen dat er buiten de Brusselse paleizen mensen zijn die op dit moment keihard knokken voor hun bedrijf en die er aan de stress onderdoor gaan. Diep triest.
Eigenlijk is het ook logisch dat er geen bedrijfsleven ervaring zit. Ik zou gek worden als ik voor de EU zou moeten werken: eindeloze debatten in het parlement, wat geen echte debatten zijn maar een oneindige trits aan spreektijden, en tussendoor je weg vinden in de bureaucratische smurrie. Nee, ik zou er niet blij van worden.
Waar ik wél blij van word in deze corona tijden, is als ik Steven van der Heijden van Corendon op televisie zie. Altijd creatief en overal een oplossing voor om te zorgen dat we deze zomer tóch op vakantie kunnen. Maar altijd volgt ook kritiek. Als de reisorganisatie sneltesten wil inzetten om coronavrij naar een zonnig land te kunnen reizen, dan is er wel een viroloog die voor de televisiecamera klaagt waarom Corendon wél aan sneltesten kan komen, terwijl het ziekenhuis ze niet heeft. Tja, onder normale omstandigheden zou ik zeggen: „Laat de baas van de inkoopafdeling van het ziekenhuis even meelopen bij Corendon”, maar in deze coronatijden mag je daar geen grapje over maken.
Tegen zere been
Als Corendon testen aanbiedt waarmee je kunt zien of je antistoffen hebt, dan is dat weer tegen het zere been van minister De Jonge vanwege de onduidelijkheid. Mag onduidelijkheid alleen door De Jonge zelf veroorzaakt worden? En als hoogtepunt van de week was er ook nog het duwtje van eurocommissaris Vestager.
Veel reisorganisaties proberen op alle mogelijke manieren inkomsten te genereren om overeind te blijven en grijpen ieder idee aan om zoveel mogelijk Nederlanders deze zomer tóch van een vakantie te laten genieten en hun voucher te laten gebruiken. Daar moet je niet tegen schoppen, dat moet je omarmen.
Nee, op de EU hoeven te rekenen in tijden van crisis.
Bron: Telegraaf 18 mei 2020
Geen opmerkingen
Een reactie posten